24 czerwca 2013

Ewa Sufin-Jacquemart: List z Żurawlowa

Jestem w Żurawlowie, w obozie rolników walczących z Chevronem o swoją ziemię i wodę. Zostałam bardzo ciepło przyjęta. Atmosfera jest tu wspaniała. Oglądaliśmy dziś na ekranie wyświetlane z rzutnika dwa amerykańskie filmy dokumentalne, jeden antyneoliberalny, bardzo dobry, przegram go, aby go koniecznie u nas wyświetlić, drugi o polsko-amerykańskich planach wydobycia gazu łupkowego w Polsce i o potencjalnych zagrożeniach. Również wart zobaczenia.

Na działce wynajętej przez Chevrona obozują ochroniarze opłacani przez Chevrona. Nie mają prawa rozmawiać z rolnikami. Jest ich za każdym razem kilku, zmieniają się co 12 godzin. Rolnicy zajmują prywatny teren przyległy. Od dwóch dni nie ma robotników Chevrona. Przedtem byli codziennie, próbowali grodzić działkę. Ale rolnicy na to nie pozwalają.

Ludzie Chevrona przychodzili filmować przebywające tu osoby. Policja wzywa protestujących rolników pojedynczo na komisariat, aby ich przesłuchiwać. Próbowali ich wzywać ustnie, ale żądają wezwania na piśmie, inaczej nie idą.

Rolnicy mają postawiony duży namiot gospodarczy, w którym jest stół do jedzenia z ławami, stolik do pracy (jest agregat, laptopy, internet), ława do spania. Zapasy. Teraz, w nocy agregat jest wyłączony, więc piszę na szybko z telefonu. Jest tu sporo osób, również z zewnątrz, Polaków i cudzoziemców. Rolnicy są wszyscy tutejsi, część nocuje na miejscu, inni porozjeżdżali się po domach. Jeden młody chłopak gra na gitarze i śpiewa. Na drodze stoi kilka traktorów i aut. Chevron postawił toi-toike za zgodą rolników, ale pod warunkiem, że wszyscy będą z niej korzystać.

Ja śpię w małym namiociku (przypominają mi się stare dobre czasy...). Jest spokój, cisza, księżyc w pełni. Wokół rosną piękne zboża. Jak przyjechałam, zieleń była przepiękna. Porobię jutro zdjęcia, zobaczycie, jak tu sielsko. Trudno uwierzyć, że jacyś kretyni mogli wymyślić, aby w tak pięknej rolniczej krainie wiercić w łupkach.

Andrzej i Basia pokazali mi niezwykle materiały, które zdobyli: mapę hydrogeologiczną polskich wód gruntowych. Cala Lubelszczyzna to 3 wielkie zbiorniki. Czesi „nałożyli” im dwie mapy na siebie: tę właśnie mapę hydrogeologiczną i mapę koncesji na poszukiwanie łupków. Wszystkie 4 koncesje Chevrona leżą na zbiornikach wód gruntowych, prawie dokładnie je pokrywając!

Potem pokazali mi mapę planu zagospodarowania przestrzennego Lubelszczyzny. Koncesje Chevrona znajdują się na terenach „głównego obszaru rolniczego”. Jutro będę dla nich o tym pisać do Ministra Środowiska i do innych instancji.

Zrobię też wywiad z Basią i Andrzejem do „Zielonych Wiadomości”. Wracam w poniedziałek wieczorem, ale na pewno za kilka dni znowu tu zjadę. Bardzo ważne jest, aby tu przyjeżdżali ludzie z całej Polski i skąd się da.

Ewa Sufin-Jacquemart
Żurawlów, 23 czerwca 2013 r.




23 czerwca 2013

Bez słów: Ubić ubój i Protest Wściekłych Pasażerów

W czwartek 20 czerwca warszawscy Zieloni wzięli udział w demonstracji przeciwko ubojowi rytualnemu oraz w Proteście Wściekłych Pasażerów.

Ubić ubój







Protest Wściekłych Pasażerów

W czwartek zanieśliśmy zebrane podpisy na Radę Miasta. Po raz pierwszy w historii Rada pod naciskiem mieszkańców wprowadziła do porządku obrad od razu dodatkowy punkt dotyczący naszej inicjatywy. W imieniu inicjatywy Stopo Podwyżkom Cen Biletów ZTM przemawiali: Agnieszka Grzybek, Joanna Erbel i Filip Ilkowski.













22 czerwca 2013

Agnieszka Faszyńska: Nie bójmy się referendum

Politycy PO i część dziennikarzy lubią powtarzać, że zwolennicy odwołania Hanny Gronkiewicz-Waltz w Warszawie obwiniają ją za wszystkie nieszczęścia, np. ostatnio za zalanie Trasy Toruńskiej. I że to takie niepoważne. Ale przecież w czasie, gdy woda zalewała Trasę Toruńską, podpisy pod referendum były zbierane już od dawna i całkiem dobrze to szło.

Niezadowolenie mieszkańców nie wiąże się z taką czy inną awarią, także przy budowie metra, choć sporo się o nich mówi w mediach. Myślę, że wiąże się z coraz trudniejszym życiem w mieście – kolejnymi i sporymi podwyżkami cen biletów komunikacji miejskiej, za którymi nie idzie poprawa jakości (jednoczesne likwidowanie wielu tras), cięciami w edukacji – drogimi żłobkami, brakiem miejsc w przedszkolach, przepełnionymi szkołami (min. 27-osobowe klasy przy niżu demograficznym), faktyczną likwidacją stołówek szkolnych, dzikim wycinaniem drzew w parkach pod hasłem „rewitalizacji” bez brania pod uwagę opinii mieszkańców itd. itp.

Perfekcyjne zarządzanie miastem przez panią Prezydent to mit. Nie jest ani tak dobrze jak przedstawia to PO, ani tak tragicznie, jak rysują to jej przeciwnicy... Jednak nie odmawiajmy ludziom prawa do niezadowolenia, bo to jest dopiero niepoważne.

W sumie co strasznego się stanie, jeśli Warszawą przez niecały rok porządzi zarządca komisaryczny, starający się zrobić parę rzeczy sensownych (i odpowiednio spektakularnych), żeby „odzyskać” miasto dla PO w wyborach samorządowych?

Bo przecież będzie zarząd komisaryczny, a nie nowe wybory na parę miesięcy. Że referendum generuje koszty? Nie wykluczam, że już wprowadzenie skutecznych (!) zachęt do płacenia podatków na miejscu (ileś lat nie udawało się zrobić nic, a w obliczu referendum – proszę bardzo!) przyniesie równoważący je wzrost dochodów miasta. Już nie powiem, że mogą zwrócić się na samych premiach...

W tym kontekście nie rozdzierałabym szat, że obywatele mogą wkrótce zrobić użytek ze swych praw. Nie jestem aktywistką na rzecz odwoływania HGW, ale też graniczące z histerią święte oburzenie samym pomysłem czy robienie z burmistrza Guziała & co straszaka à la PiS w wyborach krajowych jakoś średnio do mnie trafia.

Oczywiście referendum jest także akcją polityczną – tak samo jak każde wybory samorządowe w Warszawie. Miasto ma pecha, bo władza w samorządzie jest tu traktowana przez wszystkie partie jak łup na poziomie polityki krajowej, a nie jako zadanie lokalne, więc zawsze grozi nam, że będziemy mieć na czele znanego polityka, choć już niekoniecznie sprawnego zarządcę.

Agnieszka Faszyńska

21 czerwca 2013

Bartłomiej Kozek: Ekwador, ropa i odcienie szarości


W ubiegłym tygodniu napisałem krótką notkę do Dziennika Trybuna, tyczącą się wycieku ropy w Ekwadorze. Dostałem pocztą pantoflową komentarz, że przejaskrawiał on sytuację i w czarnych barwach odmalowywał rządy ekwadorskiej lewicy.

To prawda, że rządy Rafaela Correi wpisują się w progresywny zwrot w Ameryce Łacińskiej – co do tego nie mam żadnych wątpliwości. Nie mam również większych wątpliwości, że rządy Ekwadoru czy Boliwii pod względem równoważenia kwestii socjalnych i ekologicznych spisują się lepiej niż chociażby Wenezuela czy Brazylia.

Sęk w tym, że argument o „dylematach” między jednym a drugim priorytetem nadal się trzyma. Jeśli argumentem ma być fakt, iż prezydent Ekwadoru przekonuje, że nie będzie wydobywał ropy, jeśli państwa Globalnej Północy mu zapłacą jej równowartość to nie jest on dla mnie przekonujący. Nie dlatego, by nie miał swej logiki (chociażby globalnego wymiaru negocjacji klimatycznych, ale również kwestii sprawiedliwości ekologicznej i adekwatnego rozdzielania zobowiązań między poszczególnymi państwami czy rekompensaty za kolonializm), ale dlatego, że sam z siebie, w sytuacji gdy Północ nie odpowie nań pozytywnie, nie wpłynie na poprawę sytuacji ekologicznej w kraju.

Jest jeszcze jeden argument za tym, że choć Correa z pewnością jest „czerwony”, to z jego „zielonością” nie jest aż tak różowo. Na początku 2012 roku serwis globalnych petycji avaaz.com zbierał podpisy przeciwko najazdowi globalnych koncernów wydobywczych na tamtejszą Puszczę Amazońską. Correa zajął niejasną pozycję – z jednej strony wpisywał ochronę przyrody w konstytucję, z drugiej objeżdżał świat, oferując koncernom prawa do eksploatacji ropy na obszarze 4 milionów hektarów lasów – obszaru większego niż Holandia.

Cała sprawa dobrze pokazuje dylematy rozwojowe, przed którymi stoi Ameryka Łacińska. Dlatego też uważam, że choć dzieją się tam rzeczy ciekawe (gdyby było inaczej nie poświęcałbym sporej części niewielkiej notki na poinformowanie o ciekawej i wartej popularyzacji Buen Vivir), nie warto zapominać o tym, że życie częściej niż w czerni i bieli toczy się w różnych odcieniach szarości.

Bartłomiej Kozek

Autor posta na Twitterze: @BartlomiejKozek.

20 czerwca 2013

Zaproszenie: Zdaniem seniora


Już za kilkanaście lat niemal jedna trzecia mieszkanek i mieszkańców Polski będzie miała więcej niż 60 lat. Wpływ tej zmiany na życie ekonomiczne, społeczne i polityczne będzie ogromny.

Jednocześnie sprawy i problemy osób starszych traktowane są w debacie publicznej jako marginalne. Rzadko poruszają je media opiniotwórcze czy agendy społeczeństwa obywatelskiego. Publiczne instytucje nie prześcigają się we wdrażaniu odpowiednich dla seniorów rozwiązań. Wciąż również brakuje inicjatyw, w ramach których mogą rozwijać się osoby starsze. Zauważalne jest stereotypowe i protekcjonalne traktowanie seniorek i seniorów przez reprezentantów innych grup wiekowych. Widać więc, że pole do dyskusji o sprawach osób starszych jest szerokie.

Przystąpmy do tej debaty razem. Zapraszamy na spotkania ZDANIEM SENIORA poświęcone naszym wspólnym sprawom.

Wszystkie spotkania: Warsztat, Plac Konstytucji 4, I piętro, środy, zawsze o 11.00. Spotkania organizuje Fundacja ZACZYN przy wsparciu fundacji Strefa Zieleni.

Najbliższe spotkanie:

Nas nie zobaczysz. Jakich mediów oczekują osoby starsze?

Środa, 26 czerwca, godz. 11.00
WARSZTAT, Plac Konstytucji 4, I piętro

Mediów zajmujących się obszernie sprawami seniorów jest w Polsce bardzo niewiele. Istniejące zaś są bagatelizowane z uwagi na wyraźny profil ideowy lub nieprzystawanie do standardów i formatów popularnych pism czy rozrywkowej telewizji. W czasie spotkania zastanowimy się, w jaki sposób media opisują sprawy seniorów i jakich treści brakuje osobom starszym gdy sięgają po gazetę czy włączają radio? Zastanowimy się też, w jaki sposób skutecznie włączać tematy i opinie seniorów do debaty publicznej. Posłuchamy o sposobach korzystania z mediów i odsiewania z nawału treści informacji ważnych, wiarygodnych i przydatnych.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...